دلداده

  ازباغ می برندچراغانیت کنند                  تاکاج جشن های زمستانیت کنند

پوشانده اندصبح توراابر های تار              تنها به این بهانه که بارانیت کنند

  یوسف به این رهاشدن ازچاه دل مبند           این بارمی برندکه زندانیت کنند

     ای گل گمان مکن به شب جشن میروی           شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند                                                                                                                                          یک نقطه بیش فرق رجیم ورحیم نیست                از نقطه ای بترس که شیطانیت کنند

                              آب طلب نکرده همیشه مراد نیست      شایدبهانه ایست که قربانیت کنند

                    

       

برخاطرات کهنه ی دفتردلم گرفت

                                                          برمرگ ناگهانی کفتر دلم گرفت

درهال خانه بودم وتنهاکه یکدفه     

                                                         برقاب عکس خسته ی سردردلم گرفت

رسوایی کلاغ وسپیدارخشک باغ

                                                          برباغ بیقناری وبی بردلم گرفت

 

دوست داشتنی ها

سوختن با تو به پروانه شدن می ارزد،عشق این بار به دیوانه شدن می ارزد،گرچه خاکسترم وهمسفربادولی،جست و جوی تو به بی خانه  شدن می ارزد .

 

 

دلم از درد بی دردی گرفته،دلم از هرچی دلسردی گرفته،دلم ازتودلم ازمن واز ما،دلم ازاین همه غوغا گرفته.

 

چه سخت است دل تنگ قاصدک بودندرجاده ای که درآن هیچ بادی نمی وزد.

 

ماندم به تو ای گلشن زیبا چه نویسم ، من مور صغیرم به سلیمان چه نویسم،ترسم که قلم شعله کشدصحفه بسوزد،با این دل تنگم به عزیزم چه نویسم.

 

آن روز که سقف خانه ها چوبی بود!گفتاروعمل درهمه جا خوبی بود!امروز بنای خانه هاسنگ شده!دلها همه با بنا هماهنگ شده!

                        دریا صبور وسنگین

                     می خواندومی نوشت

                     من خواب نیستم

خاموش اگرنشستم              مرداب نیستم

روزی که برخروشم وزنجیربگسلم

                                    روشن شودکه آتشم وآب نیستم

 

 

تصویرنشونه ی فکر

****

 

 

 

 

 

دوست ندارم بنویسم

 

لاله ها

سوختن با تو به پروانه شدن می ارزد،عشق این بار به دیوانه شدن می ارزد،گرچه خاکسترم وهمسفربادولی،جست و جوی تو به بی خانه  شدن می ارزد .

 

دلم از درد بی دردی گرفته،دلم از هرچی دلسردی گرفته،دلم ازتودلم ازمن واز ما،دلم ازاین همه غوغا گرفته.

 

چه سخت است دل تنگ قاصدک بودندرجاده ای که درآن هیچ بادی نمی وزد.

 

مریم

یاس

حرف های یک عاشق

* * *

نمی بخشمت به خاطر تمام خنده هایی که ازصورتم گرفتی،به خاطرتمام غم هایی که برصورتم نشاندی،نمی بخشمت به خاطردلی که برایم شکستی،به خاطراحساسی که برایم پرپرکردی،نمی بخشمت به خاطر زخمی که روجودم نهادی،به خاطرنمکی که برزخمم گذاردی.

به قلبم نشستی نگفتم چرا،دلم راشکستی نگفتم چرا،یکی خواب شبهای من را ربود،چودیدم توهستی نگفتم چرا.

آن روز که سقف خانه ها چوبی بود!گفتاروعمل درهمه جا خوبی بود!امروز بنای خانه هاسنگ شده!دلها همه با بنا هماهنگ شده!

آدمی به خودی خودنمی افتد،اگربیفتد از همان سمتی می افتدکه به خدا تکیه نکرده .

 

 

چه سخت است دل تنگ قاصدک بودندرجاده ای که درآن هیچ بادی نمی وزد.

* * *

 

قاصدک

بی هم زبان

قاصدک غم دارم

غم آوارگی ودربدری

غم تنهایی وخونین جگری

قاصدک وای به من، همه ازخویش مرامی رانند

همه دیوانه ودیوانه ترم می خوانند

مادرمن غم هاست

مهدگهواره ی من ماتم هاست

قاصدک دریابم !روح من عصیان زدهوطوفانیست

آسمان نگهم بارانیست

قاصدک غم دارم

غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک غم دارم

غم من صحراهاست

افق تیره ی اوناپیداست

قاصدک، دیگرازاین پس منم وتنهایی

وبه تنهایی خوددرهوس عیسایی

وبه عیسایی خودمنتظرمعجزه ای غوغایی

قاصدک حال گریزش دارم

می گریزم به جهانی که درآن پستی نیست

پستی ومستی بدمستی نیست

می گریزم به جهانی که مراناپیداست

شاید آن نیزیک رویاست!!!

 

 

* * *

عشق

 

نام من عشق است

                می شنا سیدم؟

زخمی ام زخمی سراپا

                  می شناسیدم؟

باشماطی کردم راه درازی را

خسته ام خسته

                 می شناسیدم؟

این زمان گرچه ابری پوشانده است رویم

من همان خورشید تابانم

                می شناسیدم؟

این چنین بیگانه ازمن رومگردانید

درکف فرهاد تیشه من نهادم،من

من شکستم بیستون را،من

من همان مهربان سالهای دورم رفته ام ازیادتان یا

                می شناسیدم؟

نام من عشق است

               می شنا سیدم

مرگ

نمی دانم پس ازمرگم چه خواهد شد!

نمی خواهم بدانم کوزه گر

ازخاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولی بسیارمشتاقم که ازخاک گلویم

                              سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشدبه دست کودکی

                              گستخ و

                                       بازیگوش

واوهر روز پی درپی

دم گرم خودش رادر

                      گلویم سخت بفشارد

وخواب

       خفتگان 

               خفته را

                       بیدار سازد

بدینسان بشکند دائم                 سکوت                          مرگبارم را...

 

همسفر

 

 

* * *

 

هرشب که قمرتابید،هرصبح  که سرزد شمس      

                                               درگردش روزوشب شمس وقمرم بودی

درخنده ی من چون گل درکنج لبم خفتی

                                             درگریه ی من چون اشک درچشم ترم بودی

چون طرح غزل کردم، بیت الغزلم گشتی

                                          چون عرض هنرکردم زیب هنرم بودی

آوازچومی خواندم سوزتوبسازم بود

                                        پروازچومی کردم توبال وپرم بودی

هرجاکه سفرکردم توهمسفرم بودی

                                       وزهرطرفی رفتم توراه برم بودی               

تصاویردوست داشتنی

* * *

* * *

* * *

تصاویردخترهای زیبا

 

تصاویرجالب

     

 

 

         

 

                        

 

 

سوختن با تو به پروانه شدن می ارزد،عشق این بار به دیوانه شدن می ارزد،گرچه خاکسترم وهمسفربادولی،جست و جوی تو به بی خانه  شدن می ارزد .

 

دلم از درد بی دردی گرفته

دلم از هرچی دلسردی گرفته

دلم ازتودلم ازمن واز ما

دلم ازاین همه غوغا گرفته

 

 

ماندم به تو ای گلشن زیبا چه نویسم

من مور صغیرم به سلیمان چه نویسم

ترسم که قلم شعله کشدصحفه بسوزد

با این دل تنگم به عزیزم چه نویسم

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

                        دریا صبور وسنگین

                     می خواندومی نوشت

                     من خواب نیستم

خاموش اگرنشستم              مرداب نیستم

روزی که برخروشم وزنجیربگسلم

                                    روشن شودکه آتشم وآب نیستم

درخیال خویش درباغچه ی تنهایی نشسته بودم.

تنهاخودم بودم که غبارتنهایی راازخویش پاک می نمودم.

خواستم نباشم تاخودرانیز تنها بگذارم.

ازباغچه بیرون آمدم

دیدم هنوزتنها نیستم.

فهمیدم که تنها نبودم و((خ  د  ا))بامن بود.

 

 

اینجافوران زندگی...اینجامرگ

مانده است درانتظارانسان ها مرگ

((یک روزبه دیدارشمامی آیم))

این نامه برای زنده ها

                                    امضا:مرگ

 

دیشب غزلی سرودعاشق شده بود

باچشم و دلی کبودعاشق شده بود

اورا به جرم عاشقی دارزدند

آدم که نکشته بودعاشق شده بود.

 

 

...وعشق صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که غرق درابهامند

مثل کبریت کشیدن درباد

دیدنت دشواراست

من که به معجزه ی عشق ایمان دارم

می کشم آخرین دانه ی کبریت را...

درباد هرچه باداباد...

 

 

 

 

                سرخود بالا کن به بلندا بنگر           

             به بلندای عظیم

                                 وخودت خواهی یافت

         وخودت خواهی دید

                          خانه ی دوست کجاست؟

        خانه ی دوست درآن عرش خداست

                           وفقط دوست خدا است

     

               کاش می شداشک راتهدیدکرد

                                                        مدت لبخند را تهدید کرد

            کاش می شد درمیان لحظه های بی کسی

                                                    لحظه ی دیدار را نزدیک کرد

 

                   

             

برخاطرات کهنه ی دفتردلم گرفت

                                                          برمرگ ناگهانی کفتر دلم گرفت

درهال خانه بودم وتنهاکه یکدفه     

                                                         برقاب عکس خسته ی سردردلم گرفت

رسوایی کلاغ وسپیدارخشک باغ

                                                          برباغ بیقناری وبی بردلم گرفت